hidden behind the mask of anonymity, i can expose myself without the fear of being hurt...
Friday, May 1, 2015
those who are left behind
with the frustration, the anger, and the tears.
for every waking moment that we close our eyes
we try to imagine their faces, their smiles.
we remember the plans we've made in the past
for a future that will no longer come to pass.
"things will be ok," people will come and say
"it will be better. just give it time. pray."
however, it is not as easy as it sounds.
to pretend you are complete when you are not.
tempted, we are, to succumb to the pain.
forsake the world, without them, it's not the same.
but for others like us and those that we've lost
we must over come the grief no matter the cost.
Friday, July 12, 2013
why not me?
Monday, December 15, 2008
isang anino
kapag ikaw, sa mudong ginagalawan, ay nagugulumihanan,
na parang ang liwanag ay unti-unting nagpapaalam.
ako, na isang anino, ay handang tumulong at umagapay.
mananatili sa tabi mo, handang gumabay at umalalay.
sa bawat ngiti at halkhak na sayo ay mamumutawi,
tunay na galak at ligaya ang aking pagbati.
sa bawat tagumpay ng adhikain na iyong makakamit,
kasabay mong ipagdiriwang ang pawang swerteng sinapit.
sa bawat luha na guguhit sa maamo mong mukha,
ramdam ko ang mainit na pagpatak; kasabay mo akong lumuluha.
at sa bawat bulong mo at daing na sa mundo inililihim,
ako ay makikinig, tutulong at tunay kang uunawain.
kapag ramdam ko na ang dilim sa iyo ay papalapit,
ipagtatanggol ka sa lamig na hatid ng kagiliman.
ikaw ay poprotektahan at yayakapin ng mahigpit.
wala man akong sariling tinig na babasag sa katahimikan
o maging likhang musikang pupukaw sa damdamin,
gagawin nitong anino ang iyong ngiti ay panumbalikin.
sapagkat ang makita kang malungkot ay tunay ngang hapis
at ang malugmok ka dito ni minsan, para sayo, ay di ninais.
subalit alam kong darating ang panahon na liwanag muli mong masisilayan.
at ako na isang anino ay mawawala sa iyong kamalayan.
sa pagbalik ng liwanag ay ang pagsakop sa dilim.
kaalinsabay ang pagtaboy sa aninong puno ng lihim.
ganun pa man, tanggap na ang tunay kong sasapitin
sapagkat, sa kaligayahan mo, mapapayapa din ang aking isipin.
bagamat ang anino ay di na makikita ng iyong mga mata.
di mo man madama, asahan mo na laging nadyan siya handang sumuporta.
Monday, December 1, 2008
pasasalamat sa isang kaibigan
salamat at ikaw ay naging bahagi ng aking buhay.
nawa sa pamamagitan ng mga tinahing mga salita,
itong tulang pasasalamat ay iyong ikatuwa.
sa mga panahon na ang mundo ko ay balot ng dilim,
ang aking mga pasanin, sayo ay 'di naging lihim.
mahinahon mong pinakinggan ang aking mga daing,
at matiyagang, nagbigay payo at habilin.
marahan mong pinunasan ang mga 'di makitang luha.
mga luhang ikinubli sa likod ng seryosong mukha.
sa kabila ng mga problema, nagawa mo akong mapangiti,
at pinilit mong kaligayahan, sa akin ay maibahagi.
salamat kaibigan sa orasna sa akin inilaan.
salamat ang ang tinig ko'y iyong pinakinggan.
bagamat malayo, ika'y naging matatag na sandalan ko.
binigyan ng panibagong lakas ng saproblema ay 'di sumuko.
ngayon bilang pagkilala sa isang tunay na kaibigan,
patulang sasambitin ang pangakong bibitiwan.
tulad ng mga ginawa mo, ako din ay maaasahan.
nandito lang ako, handa kang tulungan.
kailangan mo man o hindi ang tulong ko,
lagi mong tatandaan, nandito lang ako para sayo.
Friday, November 7, 2008
ephipany of two saints
Sunday, August 10, 2008
sinayang na kaarawan...
Sunday, August 3, 2008
ang hikbi ng isang basahan...
pinagmasdan ko ang apoy na may halong takot at paghanga.
ang init ng mga baga ay kumikitil sa pag-asa,
habang ang pagsayaw ng dilaw at pula ay tunay na matalinhaga.
muli, ang panahong nagdaan sa alaala ay dumagsa.
ang kaawa-awang basahan, naalala ang dating kalagayan.
sariwa pa sa aking isipan ng una mo akong nakita.
isang damit na asul, sa palengke ibinebenta.
tanda ko pa ang nakitang kislap sa iyong mga mata
at ang pagmamakaawang ginawa sa nagmamatigas na ina.
araw-araw mo akong isinuot at halos ayaw ipalaba,
at ako'y ipinagmahili mo sa mga kalaro at kaeskwela.
ngunit tulad ng alam ng lahat, mga tao mabilis magsawa.
maaaring paborito ka ngayon, ngunit limot na sa makalawa.
kapag ikaw ay napagsawaan at nagamit na
ipagpapalit nalang sa bagao na parang walang kwenta.
kaya sa matagal na panahon, sa aparador ako tumira,
katabi ang damit pang-abay at mga lumang kurtina.
kaya noong araw na muli mo akong kinuha,
labis na ikinatuwa ang pawang panibagong pag-asa.
ngunit ang mapait na katotohanan sa aki'y bumulaga.
kailangan mo lang pala ng pamunas sa naputikang mga paa.
mula noon, ang dating kay gara, isa nang basahan.
ngunit masaya pa din dahil ako'y kinakailangan.
dumating na ang panahon na tadtad na ng butas at mantsa,
at kahit makita lang, pinangdidirihan mo na.
kaya ito ang sinapit, nasa patas ng basura.
hinihintay nalang na ako sa apoy ay isugba.
bakit nga naman ganun nalang ang madla.
matapos kang gamitin at pagsawaan, ipagpapalit nalang sa iba...
Saturday, July 12, 2008
ang huling liham...
isa, dal'wa, tatlo... bawat minutong naalabi, binilang ko. pinagmamasdan ang paggalaw ng mga kamay ng orasan. pinilit pakinggan ang mga tinig sa kawalan. patuloy na umaasang may darating bago ako lumisan. tatlo, apat, lima... mga multo ng nakalipas bigla kong naalala. 'di ko napigilan ang pagluha ng mga mata. ang sarili, sa salamin, ay aking nakita. isang taong palalo, minsan nang pinaasa, minsan nang kinalimutan at iniwang mag-isa.
lima, anim pito... nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso. bagamat may kaba at takot, pinilit kong tumayo. minsan pang sa liwanag ay ngumiti, bago sinarhan ang pinto. sa malamig na sahig, ako'y biglang napaupo. at sa pagbagsak ng bakal sa semento, sumandal sa pinto. pito, walo, siyam... ramdam ko ang yabag sa likod ng sinasandalan, rinig ko ang mga sigaw, ngunit di ko maunawaan. dumating ang hinihintay, ngunit huli na para pigilan. makakamit na din ang minsang hinangad na katahimikan, wala na ang sakit, wala nang nararamdaman. siyam at sampu... sana'y inyong maunawaan na ito'y aking kagustuhan. ngayun lang , sa buhay ko, inisip sariling kaligayahan. di ko na kailangan ipaliwanag ang aking sarili, ninais ko lang makawala sa kalungkutang kumukubli. at kahit wala ako, patuloy ang pag-ikot ng mundo.